Łowiska Bałtyku zachodniego w obrębie piętnastomilowej strefy nad Kołobrzegiem charakteryzują się kamienno - piaszczystym dnem z nalotem iłu przydennego o pagórkowym zarysie, o uskokach w granicach czterech do sześciu metrów. W okolicach tego rodzaju dna najczęściej spotyka się jednostki rybackie ze sprzętem stawnym - sznury z haczykami lub siatki.
Sprzęt rybacki jest dokładnie oznakowany bojami z reflektorami radarowymi, tak, że można łowić przy rozstawionym sprzęcie, bez obawy zrywania pilkerów. Jedynym warunkiem jest posiadanie sprawnego radaru.

Kamienny grunt, rozciągający się dwanaście - szesnaście mil na północ i północny-zachód od Kołobrzegu, jest doskonałym miejscem na połowy wędkarskie. Przeciętne głębokości spotykane w tych rejonach to 18 - 36 metrów. W miejscach kamienistego gruntu od 2 - 4 metrowych uskokach i pagórkowatym dnie spotykany jest omułek - naturalny pokarm dorsza. W rejonach tych trafiają się osobniki dochodzące do 10 - 14 kilogramów - oczywiście łowiska w tym rejonie są trudne dla wędkarzy i wymagają kunsztu i sprytu wędkarskiego, są one sprawdzianem techniki prowadzenia pilkera oraz egzaminem dla wędkarza przyzwyczajonego do bardziej zasobnych łowisk.

Żerowiska potarłowe znajdują się na stokach południowych, głównie między południowo - wschodnią częścią Ławicy Odrzańskiej a południowymi stokami Ławicy Orlej, a także na Ławicy Środkowej i Rynnie Słupskiej. Żerowiska potarłowe znajdują się na stokach .

NAJLEPSZY OKRES POŁOWU.

Sezon dorszowy na wysokości Kołobrzegu w strefie przybrzeznej trwa od lutego - marca do czerwca - lipca, to jest dwa miesiące dłużej niż w Głębi Gdańskiej.

Połowy wędkarskie zaczynają się od grudnia do maja, przy czym na różnych łowiskach szczyt połowów przesuwa się w granicach 1 - 2 miesięcy i przypada przeważnie w lutym lub marcu, dlatego wyjścia w morze z wędkami planowane sa w rejonie koncentracji ławic dorsza i w miejsca występowania na turalnego pokarmu w postaci krewetki bałtyckiej, tobiasza przez rybaków potocznie zwanego tabiasem lub omułka jadalnego. Krewetka bałtycka, tobiasz i omułek są podstawowym pokarmem ryby niezwykle dla wędkarza atrakcyjnej, tzn. dorsza ( gadus morbua callarias ).

NAJLEPSZE METODY POŁOWU.

Nie każdy wie, że dorsz to ryba drapieżna, polująca na śledzie i szproty. W koszt wyprawy wliczone jest ubezpieczenie i pozwolenie na wędkowanie. Wybierając się na taki połów trzeba zaopatrzyć się w specjalny sprzęt i przynęty.

Wędkowanie odbywa się na głębokości od 20 do 100 metrów. Szyper posługuję się echosondą, za pomocą której namierza ławice dorszy. Przy nawrocie kutra na łowisko, na komendę spuszcza się swojego pilkera na dno. Branie dorsza w pierwszej chwili stwarza wrażenie zaczepu. Ryba po połknięciu przynęty "muruje" do dna, nie wolno wówczas popuścić, bo dorsz spina się z kotwicy. Gdy uda się oderwać rybę od dna, dopiero wówczas zaczyna się prawdziwa walka.

Jeżeli łowi się na dużej głębokości, największy opór przypada na pierwsze 20 metrów holu, dorsz wykonuje gwałtowne uskoki w bok. Wykorzystuje każdy luz, którego nie uda się "wybrać" na czas i spina się. Przy pięciokilogramowej rybie pod koniec walki mdleją ręce, ale to uczucie mija, gdy z toni zaczyna się wynurzać olbrzymia ryba.

UWAGI PRAKTYCZNE.

Połowy dorszy odbywają się przeważnie na głębokościach od 20 do 40 metrów.
Podstawą dorszowego zestawu jest wędzisko, które sprostać musi olbrzymim przeciążeniomi bardzo siłowym holom; długość wędki powinna wynosić od 2,40 do 3,00 metrów.
Ciężar rzutowy powinien zamykać się między 100 a 300 gramami.
Ideałem byłaby wędka uzbrojona w przelotki typu SIC, choc każda przelotka dobrej jakości powinna wytrzymać; nie należy używać jedynie tak zwanych porcelanek.
Kołowrotek powinien być w miarę możliwości na przekładni typu ślimakowego i metalowej konstrukcji, warto zabrać na wszelki wypadek co najmniej dwa.
Do łowienia warto używać morskiej plecionki - zapas na szpuli to minimum 100 metrów i drugie tyle podkładu ze świeżej żyłki o średnicy 0,40 - 0,45 milimetra.
Średnica plecionki użwana przez większość wędkujących na morzu to 0,25 - 0,35 milimetra; przy tej średnicy wytrzymałość plecionki sięga niekiedy 30 kilogramów.